به بهانه روز جهانی سرآشپز

وقتی حرف از «سرآشپز» یا «شف» به میان میآید، آنچه در ذهن ما تداعی میشود، یک فرد حرفهای با مهارت بالای کار با چاقو و هنر ترکیب مواد برای خلق یک طعم بینظیر است. اما این روزها به لطف شبکههای اجتماعی و تبدیل آن به یک منبع درآمد، واژه «شف» معنا و مفهوم اصیل خود را از دست داده، چرا که هنر و مهارت آشپزی صرفا تبدیل به یک ابزار برای معرفی محصولات و وسایل مربوط به این حوزه شده است.
من به عنوان فردی که قسمت اعظم عمر خود را با عشق در دنیای آشپزی گذرانده و رویاها و چشماندازهای زندگی خود را با این حرفه پیوند داده است، گاها صحنههایی را از تلویزیون یا شبکههای مجازی میبینم که احساس میکنم در حق این حرفه دارد اجحاف میشود و هر فردی با منفعتطلبی تجاری، برای معرفی خود گویا دیواری کوتاهتر از دیوار آشپزی گیرش نیامده، لذا دائم پاهای خود را روی این دیوار سُستشده قرار میدهند، اما فارغ از تصور اینکه ممکن است این دیوار روزی فرو ریزد و کاشتههای آنها را با خاک یکسان کند.
اینکه آشپزی بدون ظرف و وسایل امکانپذیر نیست، شکی وجود ندارد؛ اما گویا آشپزی، این هنر آمیخته با علم و خلاقیت آنقدر یتیم شده است که هر شرکت و تولیدکننده ظرف و ظروف، به بهانه تبلیغ کالای خود به آن متوسل میشود و در پوشش آموزش آشپزی، به معرفی محصول خود میپردازد، بیآنکه کمترین سهمی در ارتقای دانش آشپزی مخاطبان داشته باشد. به امید روزی که آشپزی در سرزمینمان به مرحلهای برسد که از دستاویز شدن برای منفعت طلبی تجاری شرکتها رهایی پیدا کند.
نظرات
مطالب مرتبط
نخستین نمایشگاه اختصاصی برندهای برتر صنعت غذا با حضور افتخاری سانازسانیا
بسیاری از غذاهایی که ما امروزه از آنها بهعنوان غذای هندی، لبنانی و یا عربی یاد میکنیم، خاستگاهشان ایران بوده.