آشپزی را علمی نگاه کنیم!

به راستی آشپزی چیست؟ شاید برای بسیاری، آشپزی بازی رنگها باشد که با قرار گرفتن مواد خوراکی از رنگهای مختلف در کنار یکدیگر نقاشی بینظیری را خلق میکند. شاید از نگاه برخی دیگر، آشپزی بازی طعمها باشد که در تلفیق با یکدیگر یک معجون سلامتی بینظیری را بهوجود میآورد؛ اما از نگاه من، آشپزی فراتر از همه اینهاست. نگاه من به آشپزی علاوه بر رنگ و طعم، نگاهی علمی است. آشپزی درواقع، هنری است که علم در آن به شدت نقش دارد و صرفاً نمیتوان از سر سلیقه و ذوق، یک سری مواد را با یکدیگر ترکیب کرد و نام یک غذا را به آن نسبت داد.
حتی اگر نگاهی به آشپزی سنتی سرزمین خودمان هم داشته باشیم، در پسِ ترکیب مواد هر کدام از خوراکها، علمی نهفته است که نسل به نسل چرخیده تا به ما رسیده است. مستندات موجود در کتاب دایرهالمعارف آشپزی سنتی ایرانی (از خورشخانه ایران باستان تا آشپزخانه در هر استان) گواه زندهای است بر علمی بودن آشپزی سنتی ایران.
وقتی حرف از علم در آشپزی میزنیم، قرار نیست فرمولهای سخت شیمی و حال و هوای آزمایشگاههای مواد در ذهنمان تداعی شود. مراد از علم در آشپزی، علم شناخت و آگاهی از مواد غذایی است؛ علمی که با تجربه و آزمون و خطاهای بیشمار بهدست میآید. علمی که اگر آن را خوب آموخته باشیم، بهراحتی میتوانیم دست به ترکیب مواد غذایی بزنیم و خودمان یک خوراک خواه ساده و خواه سخت را خلق کنیم.
در حقیقت، شناخت و آگاهی از مواد غذایی، علمی است که با تمرین زیاد و پُرتکرار و البته به کارگیری هوش و حافظه به دست میآید. اینجاست که مصرع «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی» در مورد آشپزی هم مصداق پیدا میکند. باید آنقدر در آشپزی غرق شد تا طعم همه مواد در حافظه بماند؛ آنقدر باید درگیر این هنر شد تا از واکنش مواد غذایی در ترکیب با یکدیگر آگاه شد. آنگاه است که میتوان دست به کار شد و غذایی را به نام خود ثبت کرد. در یک کلام، آشپزی هنری است که باید آن را نفس کشید.
نظرات
مطالب مرتبط
نخستین نمایشگاه اختصاصی برندهای برتر صنعت غذا با حضور افتخاری سانازسانیا
بسیاری از غذاهایی که ما امروزه از آنها بهعنوان غذای هندی، لبنانی و یا عربی یاد میکنیم، خاستگاهشان ایران بوده.